24 Mart 2014 Pazartesi

Normalimsi hayata dönüş

Pazar günü öğlen ağlamaktan ölüp akşam gülmekten öldüğüm bi gün oldu.
 Sabah Kana'yı yolcu etmeye gittik. 2 hafta hemen geçti Japonya'ya döndüler. İlk başta vedalaştık falan, mutlaka gelin Ehime'ye dedi. Konuşmaya devam edelim falan dedik. Sarıldık ettik, otobüs geldiğinde, iskeleden girmek için arkalarını dönüp gitmeye başladılar ya. Anaaaamm nasıl ağlamaya başladım. Herkes ağlıyo böyle lkfjsdflsjdf Japonlar ağlıyo biz ağlıyoz. Askere çocuk uğurlayan anne babalar gibiydik. Nasıl kötü oldum lan böyle anlatamam. Sonra yanlış otobüsmüş meğersem, geri döndüler bize. Ama arada iskelenin trabzanları var. Orda küçük bi Propaganda filmi çevirdik zaten fsldjkfsldf Dipdibeyiz ama herkes birbirine el sallayıp ağlıyo. Sonra Kana tekrar geldi son kez diyip sarıldık, artık ben hıçkırıyom zaten klsfdjfsldkfj Okuyama Hoca vardı yanımızda geldi kafama pıt pıt yapıyo ağlıyorum diye. İlk defa insanların içinde ağladım, bundan beele ota boka ağlarım ben dedim yani, daha da durduramazsınız lksjdflsdjf
Sonra bi senpai ağlamayın bu kadar ya 3-4 saat sonra eğlenmeye başlarsınız dedi, hee biz pikniğe gitcez zaten dedim tabi yine ağlayarak lkfsdjlsdjfskdfj  Ben annemden ayrılırken ağlamıyorum olm bu ne yaa diye sinirlendim, sonra annemle telde konuşurken aynen şu cümleyi kurdu "benden ayrılırken ağlamıyosun eşşek kafalıııaaa!".

Ya düşünüyoruz da 2 haftalığına gelen 1 metrelik insanların yarattığı etki buysa, biz Japonya'ya gidip kaldığımızda, dönerken ne yapıcaz acaba. Hastanelik olana kadar ağlarız heralde allam çok korkuyom yeminle yaa.  Bi de bize hediyeler hazırlamış giderayak, küçük notlar yazmış falan.

2 haftada neler neler yaşadık hepsini yazamadım ama dolu dolu çok eğlenceli günlerdi. 

Sonra da pikniğe gittik işte. Şu yaşıma gelmişim ilk defa böyle arkadaşlarla bi piknik olayı yaşadım. Sonra anladım neden ilk defa oldugunu manyak gibi para harcadık çünkü :') Ama çok eylenceliydi tatlı küçük ailemiz olaraktan. En son ben oynadığımız topu batlattım öyle eve döndük lfksdjflskdfj

Bunları da hiç kafam yerinde olmadan yazıyom. 2 gündür uyumadım yine. Bizim Japonya Günleri geliyo ya, ona boyum kadar afiş hazırlamakla kalmayıp, dün akşam yumurta kapı olunca bana gelip benim afişe yardım eder misin diyenlerle, bugüne kendi afişim dışında 5 afiş daha yetiştirmem gerekti. 2sini tamamlayabildim tabi bi günde napıyonuz!!!?? Sonra bugunkü yönetim kurulu toplantısına gidemiyceğimi söyledim, neyse ki son günü perşembeye almışlar afişler için. Resmen okulda görünmez olmak istedim olm, benle konuşanın ağzından çıkan ilk ve son kelimeler afiş oldu. Yeminle kandırıyonuz ben Japonca değil Grafik okuyom yine burda!!! Son gün gelmeseler neyse, zaten yaparım herkesin afişini de gece 12de mesaj yağmuru yapılmayaydı :') Asıl sorun hiç Japonca çalışamadım günlerdir, yarın erkenden kalkıp çalışmam lazım. Konular da o kadar tatlı ki, daha Türkçe'de çözemediğim etken edilgenler bilmemneler. HOF.

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder