19 Kasım 2010 Cuma

Yapta görelim (fıkra başlığı tadında)

Artık blog yazmam ya diye takılan bireyi yolundan döndüren varlık; kendinden çok emin garson modeli.
Bugün tanıştık onla. Şöyle ki; bugün bir arkadaşımla buluştuk ve çok övülen cafe tarzı bi yere gittik. İşte neymiş NY'de çok ünlüymüş, bi Ankara'da bi de İstanbul'da varmış falan. Neyse oturduk, söyledik o yere göğe sığmayan tatlıyı. Sonra kalp çırpıntılarıyla gıdım gıdım yemeye başladık. İtiraf etmek istenmedi gibi en başta ama bildiğin muhallebiydi lan. Başladık yorumlara; ya aslında evde de yapılmıcak şey değil, aralarında en iyisi çikolatalı galiba o da puding gibi sanki ya... Sonra bitireyazarken biz bu halis muhlisleri, O geldi. Tatminsizliği sezmişti resmen. O kadar ustalaşmış ki kokuyu takip ederek gelmiş olabileceğinden de şüpheleniyorum şu an. "Nasıl buldunuz?" geldi çok geçmeden. "Dadlu var dediler geldih." bir tarzımız vardı gerçekten de. Çok büyük beklentiler içinde gelmiş ancak hayal kırıklığının sularında yüzmekte olan bedenlerden biri "Ya bilmiyorum evde de yapabilirim sanki öyle gibi geldi bana" dedi.(Hayalgücümüzle burda bi NAH sallayalım) "Yapın da yiyelim o zaman" dedi.

Hayatta hep olmak istediğim bi yer de duruyo O benim için.


3 yorum :

  1. Garsondaki özgüvene bak birgün biri bir şey yapar ona orda böyle devam ederse :D

    YanıtlaSil
  2. bugünkü garsonda verdiğimiz bozuk paralarlan dalga geçti.
    niye yazmıyosun diye soran insan modeli.

    YanıtlaSil
  3. ne biliyim ço anlamsız gelmeye başladı heralde.

    YanıtlaSil