9 Ağustos 2010 Pazartesi

biz yine kapıda kaldık

Annem ve ben düzenli olarak kapıda kalıyoruz. Bilmiyorum hoşumuza gidiyo sanırım. Kendisi telefonla yardım isterken ben merdivene oturup tuvaleti düşünmemeye çalışırım genelde. Bugun de yaşandı. Neden yaşıyoruz biz böyle şeyleri? Hayır napmış yani, 2 tane anahtar deliği var. İşe giderken üsttekine, bana bırakacagı kendi anahtarlıgını takmış. Çünkü kendisi benim üst anahtarımı kaybetti. Alta da benim anahtarlıgımdan nedensizce çıkarıp aldıgı anahtarı takmış. Sonra "işe geç kaldığı için"  alttaki anahtarı "bırakmak zorunda kalmış". Bende evden çıkmadan önce kendi anahtarlıgıma baktım ev anahtarı duruyo orda. Ki sonradan anlaşıldı ki o anahtar babamın evinin anahtarıymış. Az kullanılmışından. Gittim üstteki anahtarı çektim. Çıktım evden. Üstü kitledim. Altı da kitliyodum ki baktım anahtar mallık yapıyo. Dedim bunu annem açar. Çünkü kapı zaten sorunluydu 2 kere dönüp bi de buçuk tur atıyodu yine aynı mesele diye düşündüm. Amaa düşünemedim işte...Eve ilk annem döndü benden önce döneceğini düşündüğünden anahtarları bana bırakmıştı zaten. Komşu Teyzeye çıkmış. Ben de bi 20 dk sonra geldim ve en başta anlattığım sahnedeki rollerimize büründük. Çıkardığımız seslere Komşu Dede çıktı. Yine mi diyip girdi içeri. Çünkü bizim kadar o da yaşadı hep. Son kapıda kalışımızda yanımda Merve vardı. Adeseye ekmek almaya gidicektik sabah. Mal gibi gittim buna zorla annemin topuklularını giydirdim. Kendim de giydim. Allah olsa da belamı zaten. Kapıda kaldık. Topuklu ekmekli kızlar olarak apartman boşluğunda ekmeği yedik. Komşu Dede de yoktu, telefon da yoktu. Komşu Dede geldi, apartman görevlisini buldu ve adam gayet sakince açtı kapıyı dakika olmadan. Günümüz: Anneme alta ve üste neden farklı anahtarlar taktığını sormak isterdim. Neler yaşadın neler hissettin o anda demek isterdim. Üçüncü bi delik olsa oraya da farklı bi anahtar takarsın sen demek isterdim. Ama biz öyle konuşkan bi ikili değiliz.

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder