4 Nisan 2010 Pazar

çayldhud

Ben ne dinlediysem 7 yaşıma kadar dinlemişim bunu farkettim. Amma kaliteli bebeymişim. Evde 3 tane kaset dolanırdı bizim. Biri cem karaca biri barış manço biri de grup vitamin. Babamın gözüsü bi tane de siyah bi teyp vardı. Yolda giderken de -yaklaşık 4 yaşıma kadar da bmw'miz vardı- onda dinlerdim. Arabada genelde grup vitamin çalardı ama. Onların bi şarkısı vardı hep korkardım. 4 yaşlarımda sıklıkla dinlediğimi hatırlıyorum. Sözlerinde bi teyze varmış başı örtülüymüş arkası dönkmüş omzuna dokunmuş arkasını dönünce bi de bakmış ayıymış vs tarzı bi hikaye. Bulamıyorum lan hiç neydi o şarkı. Yoksa tamamen benim uydurmam mı? Yoo. Neyse işte sonra taşındık çok kere. Tv ile tanıştım 7 yaşlarımda. Eve yeni alınmadı tabi ama benim o zamanlar da aram yokmuş demek ki. Haa şu nedenle olabilir o yaşlarda kendime ait bi odam yoktu. Ulu orta müzik işi bana göre değil. Neyse tiviyle tanışınca atilla taşla tanıştım. Tabi ham çökelek bi de. Ondan sonrada iş çığrından çıktı. Ettiniz müzik zevkime. Ben benlikten çıktım. Serdar ortaça kadar uzadı bu iş. O teyp de yok zaten en son taşınmamızda kayboldu sanırım. Aman sanki kaybolmayan mı kaldı. Ya da attılar kıymetliyi. Bilemiyorum. Kasetler desen hiç sorma. Bozuk bi tane beatles var duyulmuyo bile. Ha bi de TARIK.

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder